До Динпай – парйа
Эк дина до динпай думбо чаранало тҳара ҷато лаге че.
Дӱй динпай рaма апрема арзу караче, ки агар Худа дӱймарета эк думбо дува. Апрема барабар тақсим карке лувӓй кийе динпайӱна. Ӱнӱ дур раама гийе тҳакге, эк бакар тҳарта ладейу хела ӱйа бетьке дам лине. Фер дӱйна ланге арзуперета мурке аперема гал каре. Дам кҳайета баад, дӱйсе утье гал карте раперета давам дине.
Экини Равшаналико анкусо эк думбопра тьейо. Равшаналина Шамсулла лаба деккӣ кийо:
Ҳамапаре думбоко арзума че, Худана маата арзумаарема расайо. Абе дӱймааре Худако разигинала апро мақсадма расге.
Равшанали дорӣ гийо; думбота ҷагсбишта ҷик карке, игӣ угиста тийан каало. Декай, ки думбоко пач куло эк пер паҷӣ. Дӱй динпайна дарав думбота кҳотапра баар карке кар аха райикӣ ҳойе, динпайӱн рама апрема гал карӣ ҷато лагече. Шамсуллана динпайперета кийо:
Эбе думбота коке кахеле, ки дуймарена аперема аҳду пайман каре че, окур барабар тақсим карке лувӓй. Некин Равшаналӣ ҳува, динпайпереко галта рад карке кийо:
На пайҷан! Ме тата до киласта дувӓй ҳорунста мийап лувӓй. Кайғума, ки ме карапере меҳман тарӱй. Бахшиш Равшаналӣ ме тата севга бот де нисамтӱй,малал ҳонӣ апрема гал карте ҷато лагече.
Экини дурибишта Эк амина ҷик авазнала тум каалке кийо:
Э ҷаатков ҷагапере кҳалоҳов ме таренала гал тарӱй! йа амӣ дӱй динпай кула неро аке кийо:
Там чор чҳов кийо ис амина, йа думбо мурой. Равшаналина апро ҷаанта гум накаре, дарав ҷаваб дино. Ис думбота чачамерена мата ҳадийа дино. Думбоко сийӓна кийо:
Чҳутьо наке йа думбо мурой! Кайғума, ки канасе минҷа нишана маарӣ, игӣ дек йаде муро нишана. Муро шаҳид нишанамурой. Думбоко сийӓна ис галта кеке, динпайуко ҳатбишта думбоперета леке чалуго. Шамсуллана динпайперета кийо:
Агар ту ҷиперебишта намурто каам икур ниҳувачо. Равшаналӣ динпайпереко галта сунке, каре камперебишта пушайман ҳоке, динпайперебишта бахшиш пишна каро. Ваадо дино, ки ачко динбишта сар карке, ме ҳор достӱперенала ис рафтарперта никартуй. Ҷаатков! Там байад апро доступеренала икур рафтар накаров. Ҳайатма ҳамеша апрема досту меҳрубану вафадар ҳов.
Равшаналӣ Одинаев.
Ду Бародар -таҷики
Рӯзе ду бародар ба чарогоҳи гӯсфандон мерафтанд. Онҳо дар роҳ орзу мекарданд, ки агар Худо ба мо як гусфанд диҳад, бо ҳам баробар тақсим карда мегирем. Онҳо роҳи дуру дарозро тай намуда, хаста шуданд. Як ҷои хубро интихоб намуда, каме нишастанд ва истироҳат карданд. Боз ҳамон орзуи деринаашонро бародарон такрор мекарданд.
Пас аз истироҳат, бо ҳам сӯҳбаткунон роҳашонро давом доданд. Ногаҳон чашми Равшаналӣ ба гӯсфанде афтод. Рӯ ба ҷониби Шамсулло оварда гуфт:
– Равшаналӣ! Мо дар орзӯи гӯсфанд будем, Худо орзӯи моро амалӣ гардонида ба мо гусфанд ато кард. Акнун ҳардуямон бо амри Илоҳӣ ба орзуямон расидем.
Равшаналӣ тозон рафта гӯсфандро аз ҷояш бардошт ва ин тарафу он тарафашро аз назар гузаронид. Мебинад, ки як пои қафои гӯсфанд шикастааст. Бародарон дар ҳол гӯсфандро ба болои хар бор карда ба сӯи хона равон шуданд. Бародарон дар роҳ бо ҳам сӯҳбаткунон мерафтанд:
Шамсулло гуфт:
– Акнун гӯсфандро мекушем ва гӯшташро бо ҳам баробар тақсим мекунем. Чӣ тавре ки бо ҳам аҳду паймон карда будем, ҳамон тавр мекунем.
Аммо Равшаналӣ бошад, сухани дӯсташро рад намуда гуфт:
– Не бародар! Ман ба ту ду кило гушт медиҳам бас, чунки ман дар хона меҳмон дорам. Маро бубахш Шамсулло, ман ба ту гӯшти бисёр дода наметавонам ва аз ман хафа нашав, – гуфт ва бо ҳам сӯҳбаткунон роҳ мерафтанд.
Дар ҳамин асно марде аз дур бо овози баланд фарёд зада мегуфт:
– Эй бачаҳо, дар ҷоятон истед, ман бо шумо гап дорам!
Он шахс ба назди онҳо омада гуфт:
– Магар шумо дузд ҳастед? Ин гусфанд азони ман аст.
Равшаналӣ чобукона ҷавоб дод:
– Ин гӯсфандро амакам ба ман тӯҳфа кард.
Соҳиби гӯсфанд гуфт: – Дурӯғ нагӯй, ин мол азони ман аст. Чунки дар гӯшаш нишона дорад. Ин аст далели ман.
Соҳиби гӯсфанд ин суханҳоро гуфту аз дасти онҳо гӯсфандашро гирифта рафт.
Шамсулло ба рафиқаш гуфт:
– Агар ту аҳдшиканӣ намекардӣ, ин ҳолат рӯх намедод.
Равшаналӣ аз суханҳои бародараш шарм дошта, аз кори кардааш пушаймон шуд ва аз ӯ узрхоҳи карда, қавл дод, ки аз ҳамин рӯз сар карда, дигар бо дӯстонаш аҳдшиканӣ намекунад.
Бачаҳои азиз! Шумо бояд бо дӯстони худ ин тавр рафтор накунед. Бояд дар ҳаёт ҳама вақт боқавлу бовафо бошед.
Ҷумаев Файзиқул
Two Brothers – English
There once were two brothers, Ravshanali and Shamsulo. One day these two brothers were walking near a sheep grazing field. On the way, the brothers wished, “If only God would give us a sheep.”
As they traveled, they became tired and found a good place to rest. Again they both talked about their hopes. After resting, both stood and continued their talk down the road. Suddenly Ravshanali’s eyes fell on a sheep.
Ravshanali looked at Shamsulo and said, “We were hoping for a sheep and God gave us our hope! If God wills, we will now have what we desire.”
Ravshanali ran, lifting the sheep, looked around and saw the sheep’s leg was broken. Immediately loading the sheep on the donkey, the brothers turned back to the road, talking as they went.
Shamsulo said to his brother, “Before we kill the sheep, we should promise to each other to divide it equally.”
But Ravshanali rejected his brother’s suggestion, “No, dear brother! I will give you two kilos and take the rest for myself, because I have guests at home. Sorry that I can’t give you more meat, but don’t be sad.”
Suddenly from far away a person shouting in a loud voice said, “Hey boys, stay there, I have something to tell you!”
This person coming close, said, “You are thieves, this is my sheep!”
With no hesitation, Ravshanali said, “My uncle gave me this sheep as a gift.”
The sheep’s owner said, “Don’t lie, this sheep is mine! See my brand is stamped here in the ear, look! My brand is my proof.” Saying this, the sheep’s owner took his sheep from the brothers and left.
Shamsulo said to his brother, “If you handn’t talked like that, this wouldn’t have happened.”
When Ravshanali heard this from his brother, he asked forgiveness and promised from that day on, “I will be different in how I act towards my loved-ones.”
This is why you must not greedy with your brothers or friends, children! Always be kind, merciful and faithful to others.